221B

به نظر می‌رسد که او اشتیاق زیادی به دانش قطعی و دقیق دارد.

اتود در قرمز لاکی

در اولین داستان شرلوک هولمز، اتود در قرمز لاکی (۱۸۸۷)، آرتور کانن دویل، خوانندگان را به شیوه‌ای بسیار غیرمعمول با این کارآگاه چیره‌دست آشنا کرد. وقتی داستان شروع می‌شود، جان واتسون پس از خدمت در افغانستان و هند، به تازگی از ارتش بریتانیا آزاد شده است. او خود را در لندن می‌یابد و به شدت به مکانی ارزان برای زندگی نیاز دارد. او اتفاقاً با یکی از دوستان قدیمی ارتش، استمفورد، که در یک بیمارستان محلی کار می‌کند، برخورد می‌کند. خوشبختانه، استمفورد کسی را می‌شناسد که به دنبال هم‌اتاقی برای همکاری با او در یک آپارتمان بسیار خوب است.

استمفورد به دوستش می‌گوید فقط یک مشکل وجود دارد. این مرد، مردی به نام شرلوک، کمی عجیب است. او در آزمایشگاه شیمی بیمارستان کار می‌کند و روزهایش را صرف دنبال کردن «دانش غیرمعمول» می‌کند. استمفورد به واتسون می‌گوید: «او در ایده‌هایش کمی عجیب و غریب است – به برخی از شاخه‌های علم علاقه‌مند است. تا جایی که من می‌دانم، او آدم به اندازه کافی شریفی است.»

واتسون فکر می‌کند استمفورد چیزی را پنهان می‌کند. او دوست قدیمی‌اش را تحت فشار قرار می‌دهد تا حقیقت را به او بگوید. استمفورد مکث می‌کند، سپس می‌گوید که هولمز «به نظر می‌رسد اشتیاق به دانش قطعی و دقیق دارد.» این برای واتسون چندان بد به نظر نمی‌رسد – در واقع، به نظر می‌رسد که یک ویژگی نسبتاً قابل تحسین است. اما سپس استمفورد بالاخره راز را فاش می‌کند.

او به واتسون می‌گوید که هولمز گاهی اوقات اشتیاق خود را بیش از حد می‌کند. در واقع، او یک بار هولمز را در اتاق تشریح بیمارستان در حال ضرب و شتم اجساد انسان با چوب برای دیدن چگونگی تشکیل کبودی‌ها پس از مرگ، دستگیر کرد.

درست است: اولین اشاره به شرلوک هولمز در تاریخ ادبیات به عادت ناگوار او در حمله به اجساد مردگان در سردخانه مربوط می‌شود. شاید فکر کنید که کانن دویل این را صرفاً برای ایجاد شوک وارد کرده است، و مطمئناً توجه خوانندگان را جلب می‌کند. اما در واقع، او اعمال هولمز را بر اساس اعمال یک شخص واقعی بنا کرده است: پزشک سر رابرت کریستیسون، چهره‌ای برجسته در پزشکی قرن نوزدهم که به شکل‌گیری برنامه درسی و فلسفه دانشکده پزشکی دانشگاه ادینبورگ، جایی که کانن دویل در اواخر دهه 1800 تحصیل کرد، کمک کرد. داستان او می‌تواند چیزهای زیادی در مورد ویژگی‌های لازم برای دستیابی به موفقیت واقعی و پایدار به ما بیاموزد. کریستیسون به خاطر کمک به مدرن‌سازی مطالعه پزشکی با پذیرش روش علمی و تشویق آزمایش‌های دقیق و تحقیقات جامع در آزمایشگاه، مورد تقدیر قرار گرفته است. او در سال 1829، زمانی که تنها سی و دو سال داشت، رساله‌ای تأثیرگذار در مورد اثرات سموم و زهرها بر بدن انسان نوشت و در حالی که به عنوان استاد در ادینبورگ خدمت می‌کرد، به نوشتن مقالاتی در مورد ده‌ها بیماری دیگر ادامه داد. پیگیری سرسختانه‌ی او برای دقت و توجه بی‌دریغ به جزئیات، چه در مورد تب‌های گرمسیری عجیب و غریب و چه در مورد چیزی به سادگی سنگ کلیه، بر یک نسل کامل از پزشکان تأثیر گذاشت. پسرانش پس از مرگ او در سال ۱۸۸۲ نوشتند: «شما احساس می‌کنید که در حضور یک نگرش ذهنی و نوعی تحقیق هستید که کاملاً با نگرش‌های پیشینیان او متفاوت است؛ و بنابراین، انگیزه‌ی مشخصی نه تنها به هنر، بلکه به علم پزشکی نیز داده می‌شود.»

کریستیسون سال‌های زیادی استاد حقوق پزشکی در ادینبورگ بود و در زمینه‌ی تلاقی پزشکی و حقوق جزا تخصص داشت. او اغلب برای کمک به مقامات در حل جنایات به ویژه فجیع فراخوانده می‌شد. یکی از این موارد، پرونده‌ی بورک و هیر در سال ۱۸۲۸ بود. این دو مرد به جرم کشتن حداقل هفده نفر و فروش اجساد آنها به پزشکی که از اجساد برای آموزش آناتومی به دانشجویان خود استفاده می‌کرد، دستگیر شدند. در آن روزها، پیدا کردن اجساد قانونی بسیار دشوار بود، و بسیاری از پزشکان به هر وسیله‌ای که لازم بود متوسل می‌شدند تا اجساد مورد نیاز برای آموزش و ادامه تحقیقات خود را به دست آورند. مردان بی‌وجدانی مانند بورک و هیر به سرعت از این کمبود سوءاستفاده کردند و شروع به ارائه اجساد بازار سیاه به پزشکان با قیمت گزافی کردند – بدون هیچ سوالی.

از پروفسور کریستیسون خواسته شد تا جسد یکی از قربانیان را معاینه کند و مشخص کند که آیا کبودی‌های روی بدن او قبل یا بعد از مرگ ایجاد شده است – سوالی حیاتی که پلیس اگر امیدوار به اثبات قتل بود، باید به آن پاسخ می‌داد. مشکل این بود که هیچ کس قبلاً هرگز کبودی‌های قبل از مرگ و بعد از مرگ را با هم مقایسه نکرده بود. یک مطالعه کاملاً جدید درخواست شد و کریستیسون با شور و شوق خاص خود به این کار پرداخت.

او (البته به صورت قانونی) اجساد یک سگ بزرگ و همچنین اجساد یک مرد و یک زن را که اخیراً فوت کرده بودند، به دست آورد و سپس شروع به کوبیدن آنها با چکش و چوب سنگین در فواصل منظم به مدت چند ساعت کرد (آشنا به نظر می‌رسد؟). او یادداشت‌های دقیقی در مورد انواع کبودی‌هایی که ظاهر می‌شدند و تفاوت آنها با کبودی‌های ایجاد شده روی بافت زنده نوشت. تجزیه و تحلیل او در نهایت در اثبات گناهکار بودن برک و هیر نقش مهمی داشت. در جای دیگری از رمان «اتود در قرمز لاکی»، استمفورد به واتسون می‌گوید که اگر هولمز خودش کمی سم بخورد تا بفهمد چه اثراتی بر بدن انسان دارد، تعجب نخواهد کرد.

این نیز اشاره‌ای زیرکانه به کریستیسون است که زمانی با مصرف دوز زیادی از لوبیای سمی کالابار آفریقایی، همکارانش را در ادینبورگ شوکه کرد تا خواص نسبتاً منحصر به فرد آن را از نزدیک تجربه کند. پسرانش نوشتند: «با اطمینان از اینکه دوز خطرناکی از یک سم پرانرژی مصرف کرده است، با آمادگی ذاتی، آب اصلاحی را که تازه استفاده کرد، قورت داد و بدین ترتیب معده‌اش را به طور مؤثر تخلیه کرد.» اما خیلی دیر شده بود: کریستیسون چندین ساعت ضعف، سرگیجه و فلج عضلانی را تحمل کرد تا اینکه سرانجام بهبود یافت. با این حال، او پاسخ خود را دریافت کرد. و کانن دویل نیز همینطور: او به عنوان یک دانشجوی پزشکی، روی خودش آزمایش کرد و اثرات سمی گیاه هومیوپاتی ژلسمیوم را بررسی کرد. او دوزهای بیشتری مصرف کرد و «برخی نتایج فیزیولوژیکی عجیب» را تجربه کرد تا اینکه سرانجام یکی از دوستانش او را متقاعد کرد که این کار را ترک کند. او بدون هیچ ترسی، یافته‌های خود را نوشت که سرانجام در سال ۱۸۷۹ در مجله پزشکی بریتانیا منتشر شد.

این واقعیت که کانن دویل در اولین داستان خود، هولمز را وادار به تقلید از اعمال کریستیسون با اجساد کرد، تصادفی نبود. کانن دویل آشکارا تحت تأثیر روش‌های سختگیرانه و سرسختی شدید پزشک ارشد در دوران تحصیل پزشکی در ادینبورگ قرار گرفته بود. هولمز در رمان «اتود در قرمز لاکی» به همان دلیلی که کریستیسون در زندگی واقعی انجام می‌داد، چنین رفتار عجیبی را انجام می‌دهد – هر دوی آنها «اشتیاق شدیدی به» دانش قطعی و دقیق داشتند. هولمز می‌خواهد دقیقاً بداند که یک جسد چگونه کبود می‌شود – نه به این دلیل که شیفتگی بیمارگونه‌ای به اجساد مرده دارد، بلکه به این دلیل که به او کمک می‌کند تا به هدف خود در حل جنایات و آوردن مجرمان به دست عدالت برسد. دانستن اینکه کبودی تا چه حد می‌تواند روی جسد رخ دهد، می‌تواند به او کمک کند تا زمان ضربات را تعیین کند، شهادت شهود را تأیید کند و حتی به شناسایی قاتل کمک کند. مهم نیست که دیگران با تعجب به او نگاه کنند یا پشت سرش پچ پچ کنند؛ مهم این است که دانش جدید به او نسبت به مجرمان برتری می‌دهد، بنابراین او به دنبال آن می‌رود، همین. بدون شک کریستیسون هم همین احساس را داشت. به هر حال، نوابغ – چه خیالی و چه واقعی – اغلب مثل هم فکر می‌کنند. هولمز و کریستیسون تا سر حد جنون مصمم بودند. آنها می‌دانستند چه می‌خواهند و فهمیدند چگونه به آن برسند: با تمرکز بر هر جنبه‌ای از شغل انتخابی خود تا سر حد جنون آشکار. همین امر در مورد حرفه انتخابی شما نیز صادق است، چه مد باشد، چه کارتون، باستان‌شناسی مصر، فیزیک ذرات یا تعمیر خودرو. واقعاً چقدر می‌دانید؟ آیا تا جایی که می‌توانید عمیقاً کاوش می‌کنید؟ آیا آن را زندگی می‌کنید و نفس می‌کشید؟ لازم نیست مانند کریستیسون زندگی خود را به خطر بیندازید یا مانند هولمز به سردخانه‌ها سرک بکشید. می‌تواند به سادگی پیدا کردن متخصصان باتجربه‌تر در زمینه کاری‌تان – افرادی که قبلاً به این موفقیت رسیده‌اند – و پیشنهاد دادن برای ناهار بردن آنها باشد تا بتوانید از نظراتشان استفاده کنید.

یا در یک کتابفروشی آنلاین یا وب‌سایت کتابخانه، جستجوی کلمات کلیدی انجام دهید و فهرستی از تمام کتاب‌های مهمی که در مورد زمینه کاری شما نوشته شده است، صرف نظر از اینکه پنج یا پنجاه کتاب باشد، تهیه کنید – سپس متعهد شوید که همه آنها را بخوانید، مهم نیست چقدر طول بکشد. اما مهمتر از همه، جرات کنید کمی افراطی باشید. اگر هدف شما افتتاح یک رستوران زنجیره‌ای است، یک تعطیلات یک هفته‌ای برنامه‌ریزی کنید و از تمام رستوران‌های زنجیره‌ای در شعاع صد مایلی خانه خود بازدید کنید. در مورد منوها، تمیزی سرویس‌های بهداشتی و تعداد کارمندانی که صندوق‌ها را اداره می‌کنند، یادداشت برداری کنید. با مدیران و معاونان مدیران مصاحبه کنید. ممکن است دیگران فکر کنند که شما به خاطر سوزاندن یک هفته از وقت ارزشمند تعطیلات به این روش، دیوانه هستید، اما خب که چه؟ تصویر شرلوک هولمز را که با چوب به اجساد می‌کوبید، به خاطر دارید! چیزی به نام زیاده‌روی در عزم و اراده برای استاد شدن در رشته‌تان وجود ندارد.

در رمان «نشانه چهار»، کانن دویل در گفتگویی غیررسمی با واتسون، درک شخصیتش از دانش را بیشتر به تصویر می‌کشد:

هولمز پس از مدتی در حالی که پیپ قدیمی‌اش از ریشه بریر را پر می‌کرد، گفت: «اخیراً حوزه فعالیت من به قاره اروپا گسترش یافته است.» «هفته گذشته فرانسوا لو ویلارد با من مشورت کرد، که همانطور که احتمالاً می‌دانید، اخیراً در سرویس کارآگاهی فرانسه به جایگاه بالاتری رسیده است…» [واتسون] گفت: «او مانند یک شاگرد با استادش صحبت می‌کند.»

شرلوک هولمز با لحنی بی‌تفاوت گفت: «او خودش استعدادهای قابل توجهی دارد. او دو مورد از سه ویژگی لازم برای یک کارآگاه ایده‌آل را دارد. او قدرت مشاهده و استنتاج را دارد. او فقط در دانش کمبود دارد؛ و این ممکن است به موقع اتفاق بیفتد. او اکنون در حال ترجمه آثار کوچک من به زبان فرانسوی است.» ما اغلب مهارت را با دانش اشتباه می‌گیریم. در واقع، همانطور که هولمز در کتاب «نشانه چهار» اشاره کرده است، این دو کاملاً متفاوت هستند. شما می‌توانید در زمینه انتخابی خود مهارت زیادی داشته باشید، اما اگر مهارت‌های خود را با دانش پشتیبانی نکنید، هرگز واقعاً موفق نخواهید شد. و نکته خوب اینجاست: کسب دانش، به خصوص در عصر اینترنت، چندان دشوار نیست. در سراسر مجموعه آثار هولمز، چندین آزمون پیدا می‌کنیم.

از دانش شگفت‌انگیز کارآگاه از تاریخ لذت ببرید. من از کلمه شگفت‌انگیز استفاده می‌کنم، اما باز هم، این صرفاً به این دلیل بود که او وقت و تلاش خود را برای خواندن کتاب و روزنامه صرف کرده بود. اگر شما شروع به دویدن ده مایل در روز یا وزنه‌برداری ده ساعت در هفته می‌کردید، تغییر حاصل از بدن شما نیز ممکن است توسط دوستانتان شگفت‌انگیز توصیف شود، اما در واقع، این صرفاً نتیجه منطقی اعمال شما خواهد بود. اگر در زمینه انتخابی خود عمیقاً و با جدیت مطالعه کنید، شما نیز با گنجینه دانشی که جمع‌آوری کرده‌اید، مردم را شگفت‌زده خواهید کرد. در «اتود در قرمز لاکی»، وقتی واتسون برای اولین بار توسط دوستش استمفورد با هولمز آشنا می‌شود، هولمز به تازگی روش جدیدی برای آزمایش وجود خون انسان در صحنه جرم کشف کرده است. او با هیجان می‌گوید که اگر زودتر آن را اختراع کرده بود، می‌توانست چند پرونده را حل کند: «پرونده فون بیشاف در فرانکفورت سال گذشته وجود داشت. اگر این آزمایش وجود داشت، قطعاً او را اعدام می‌کردند. سپس میسون اهل برادفورد، و مولر بدنام، و لفور اهل مون‌پلیه، و سامسون اهل نیواورلئان بودند. می‌توانم ده‌ها پرونده را نام ببرم که این آزمایش در آنها تعیین‌کننده بوده است.»

استمفورد با خنده گفت: «به نظر می‌رسد شما یک تقویم متحرک از جرم و جنایت هستید. می‌توانید مقاله‌ای در این زمینه شروع کنید. اسمش را «اخبار پلیسی گذشته» بگذارید.»

شرلوک هولمز اظهار داشت: «مطالعه آن هم می‌تواند بسیار جالب باشد.»

با این حال، به یاد داشته باشید که هدف از کسب دانش صرفاً تحت تأثیر قرار دادن مردم در مهمانی‌های کوکتل نیست. هولمز می‌دانست که اگر نتواند مهارت‌هایش در کارآگاهی را در چارچوب قرار دهد، فایده‌ای نخواهد داشت. برای مثال، اگر او جزئیات این همه جنایت را به خوبی درک نکرده بود، نمی‌دانست که یک آزمایش خون جدید تا این حد مهم خواهد بود. به همین ترتیب، دانش گسترده او به او کمک کرد تا استعدادهای خود را بر روی حوزه‌های جدید مطالعاتی متمرکز کند –

زیرا او بسیار مطالعه کرده بود، از اکتشافات و روش‌های گذشته برای تشخیص جرم اطلاع داشت، بنابراین وقت خود را برای اختراع مجدد چرخ تلف نکرد. او از گذشته درس گرفت و از آن برای آگاهی‌بخشی به نوآوری‌های آینده خود استفاده کرد.

گاهی اوقات او دولت بریتانیا است.

شرلوک هولمز، «نقشه‌های بروس-پارتینگتون»

در داستان بیست و چهارم، ما، همراه با دکتر واتسون، متوجه می‌شویم که شرلوک هولمز برادری هفت سال بزرگتر از خودش دارد. به یاد داشته باشید که در داستان دوم، نشانه چهارم، واتسون به هولمز اطلاع داد که یک برادر دارد. اکنون، تنها دو داستان قبل از اینکه دویل شرلوک هولمز را بکشد، در پرونده نهایی، نگاهی اجمالی به مایکرافت هولمز می‌اندازیم. و چه لذتی دارد! مایکرافت هولمز مطمئناً یکی از بهترین شخصیت‌های داستان‌های هولمز است.

از نظر فیزیکی، این برادران بسیار متفاوت هستند. مایکرافت به عنوان “چاق، سنگین‌وزن و عظیم” توصیف شده است. ما دیده‌ایم که شرلوک هنگام انجام یک پرونده پر از انرژی بوده است. او در سراسر لندن و بخش زیادی از انگلستان نیز پرسه می‌زند. شرلوک به ما می‌گوید مایکرافت “هیچ جاه‌طلبی و انرژی ندارد.” او “ترجیح می‌دهد اشتباه تلقی شود تا اینکه زحمت اثبات حقانیت خود را بکشد.” مایکرافت آنقدر گوشه‌گیر است که یکی از بنیانگذاران باشگاه دیوژن است. این “عجیب‌ترین باشگاه لندن” است. اعضای آن “غیرقابل‌انطباق‌ترین مردان شهر” هستند. هیچ عضوی اجازه ندارد حتی به اعضای دیگر توجه کند، چه برسد به اینکه واقعاً با آنها صحبت کند. در واقع، در باشگاه دیوژنز صحبت کردن مجاز نیست، مگر در اتاق غریبه‌ها. در آنجا، اعضا می‌توانند بی‌سروصدا با مهمانان گپ بزنند.

یکی از نقاط مشترک برادران هولمز، توانایی استنتاج شگفت‌انگیز است. به نظر می‌رسد مایکرافت قدرت مشاهده‌ی بهتری نسبت به شرلوک دارد. ما در صحنه‌ی ماژیک بیلیارد در مترجم یونانی در بخش ۱.۳، او را دیده‌ایم که از شرلوک پیشی گرفته است. وقتی هولمز واتسون را به اتاق غریبه‌ها در باشگاه دیوژنز می‌آورد تا با برادرش ملاقات کند، به سرعت نگاهی دیگر به نبوغ مایکرافت می‌اندازیم.

“راستی، شرلوک، انتظار داشتم هفته‌ی پیش تو را ببینم تا در مورد آن پرونده‌ی عمارت با من مشورت کنی. فکر کردم ممکن است کمی از درک خودت خارج باشی.”

“نه، من آن را حل کردم.”

“البته آدامز بود.”

“بله، آدامز بود.”

این چیست؟ آیا شرلوک هولمزِ باهوش به کسی با هوش بالاتر نیاز دارد که وقتی پرونده خیلی دشوار است با او مشورت کند؟ در واقع، همانطور که شرلوک در مترجم یونانی اذعان می‌کند، او به این نیاز دارد.

«بارها و بارها مشکلی را پیش او برده‌ام و توضیحی دریافت کرده‌ام که بعداً ثابت شده درست است.»

وقتی واتسون اظهار می‌کند که استعداد هولمز برای استنتاج به دلیل آموزش است، شرلوک اعلام می‌کند که در آن نوعی وراثت وجود دارد و اذعان می‌کند که مایکرافت هوش برتر است.

«اما از کجا می‌دانید که ارثی است؟»

«چون برادرم مایکرافت آن را به میزان بیشتری نسبت به من دارد.»

با این حال، این دو بیشتر شریک هستند تا رقیب. وقتی شرلوک پس از پرتاب پروفسور موریارتی از آبشار رایشنباخ ناپدید می‌شود، تنها مایکرافت می‌داند که شرلوک هنوز زنده است. با وجود دریافت حقوق ناچیز تنها ۴۵۰ پوند در سال، او قادر است پولی را تأمین کند که به شرلوک اجازه می‌دهد تا در طول “وقفه بزرگ” بعدی، در مکان‌هایی مانند تبت، ایران، مکه و فرانسه پرسه بزند. در تمام شصت داستان، فقط مایکرافت با برادرش با اسم کوچک صدا زده می‌شود. حتی واتسون، هم‌اتاقی قدیمی‌اش، فقط او را هولمز خطاب می‌کند. این برای شرلوکی‌ها آنقدر مقدس است که نویسنده کتاب شرلوک هلمز لوری کینگ، در مجموعه در حال انتشار خود، حتی همسر شرلوک، مری راسل، را مجبور نمی‌کند که او را چیزی جز هولمز صدا کند! اگر مایکرافت هولمز اینقدر تنبل است، چه کار می‌کند؟ معلوم می‌شود که او کارمند دولت است. وقتی برای اولین بار او را در کتاب مترجم یونانی، منتشر شده در سال ۱۸۹۳، ملاقات می‌کنیم، به ما گفته می‌شود که او «حسابرسی دفاتر برخی از ادارات دولتی را انجام می‌دهد». پانزده سال بعد، در کتاب «نقشه‌های بروس پارتینگتون» ، مایکرافت برای انگلستان بسیار حیاتی‌تر است. اکنون شرلوک ادعا می‌کند که «گاهی اوقات او دولت بریتانیا است». و «بارها و بارها کلام او سیاست ملی را تعیین کرده است.» به نظر می‌رسد «تخصص» مایکرافت «دانایی مطلق» اوست. با وجود شهرت او به بی‌حالی، در موارد خطر شدید، مایکرافت «قادر به اقدام فیزیکی است». وقتی هولمز در حال فرار از دست پروفسور موریارتی در پرونده نهایی است، به واتسون می‌گوید: «صبح برایم یک درشکه می‌فرستی، و نه اولین و نه دومین درشکه ای را که ممکن است ظاهر شود، نگیر.» راننده‌ی درشکه سوم، مایکرافت است که بر تنبلی خود غلبه کرده تا در این شرایط اضطراری به برادرش کمک کند. در رمان «گری» او بیدار می‌ شود تا برای اولین بار به مسافرخانه‌ی خیابان بیکر بیاید و از شرلوک کمک بگیرد. آرتور کانن دویل در بهترین حالت خود در مورد مایکرافت هولمز می‌نویسد. استفاده از مایکرافت به عنوان نام کوچک نادر است. دویل به احتمال زیاد آن را از کریکت‌باز مشهور ویلیام مایکرافت (1841-1892) گرفته است. او عمدتاً برای دربی‌شایر و همچنین برای باشگاه کریکت مریلبون بازی می‌کرد. خود دویل یک کریکت‌باز با استعداد بود که برای مریلبون نیز بازی می‌کرد. مایکرافت تنها در چهار داستان، گری، بروک و … ذکر شده است.

دکتر جان اچ. واتسون
واتسون، مخلوق بزرگ کانن دویل
«شرلوک هولمز: کارآگاه ویکتوریایی تا قهرمان مدرن»
شرلوک هولمز و دکتر واتسون به عنوان یکی از زوج‌های بزرگ ادبیات شناخته می‌شوند. از آنها در کنار زوج‌های مشهوری مانند رنجر تنها و تونتو و هان سولو و چوباکا یاد می‌شود. آنها از زوج‌های کارآگاهی دیگری مانند نرو ولف و آرچی گودوین، نیک و نورا چارلز، و چارلی چان و پسر شماره ۱ او پیشی می‌گیرند. ما پیشینه دکتر واتسون را بررسی خواهیم کرد تا ببینیم این همکاری چگونه شکل گرفته است.
واتسون در انگلستان به مدرسه رفت و در سال ۱۸۷۸ مدرک پزشکی خود را از دانشگاه لندن دریافت کرد. سپس به عنوان جراح در بیمارستان سنت بارتولومیو، که معمولاً به عنوان بیمارستان بارت شناخته می‌شود، مشغول به کار شد. سپس او به بخش پزشکی ارتش پیوست و به عنوان جراح نظامی آموزش‌های بیشتری دید. بریتانیا در جنگی که جنگ دوم افغانستان (1878-1880) نامیده می‌شد، درگیر بود . واتسون به لشکر پنجم تفنگداران نورث‌آمبرلند پیوست. نبرد میوند در 27 ژوئیه 1880 شکستی قاطع برای نیروهای انگلیسی با تعداد بسیار کمتر بود (www.britishbattles.com). در میوند، واتسون مورد اصابت گلوله‌ای از نوع جزیل ( جزیل یک تفنگ لوله بلند سنگین است) قرار گرفت و موری، خدمتکار او، جان او را نجات داد. در داستان اول هولمز، اتود در قرمز لاکی، دویل زخم را در شانه او توصیف می کند؛ در داستان دوم، نشانه چهار، زخم را در پای خود دارد. پس از بهبودی از زخم، او به “تب روده” مبتلا شد.

(هولمزی‌های خوشحال هنوز در مورد محل زخم واتسون بحث می‌کنند.)
او که اکنون از نظر سلامتی بسیار ضعیف بود، برای بهبودی به انگلستان بازگردانده شد. در این زمان، او بسیار لاغر و برنزه توصیف شده است.
دولت هزینه‌ی بهبودی او را با حقوق بازنشستگی تنها 11 شیلینگ و شش پنس در روز تأمین کرد. او با وجود اینکه هیچ خانواده‌ای در انگلستان نداشت (که نشان از اجداد اسکاتلندی دارد)، به لندن جذب شد. او که بیکار بود، به زودی وضعیت مالی خود را چالش برانگیز یافت. او تصمیم گرفت که دیگر نمی‌تواند هزینه‌ی اقامت در یک هتل خصوصی در استرند را بپردازد. درست روزی که به این نتیجه رسید، در بار کرایتریون به طور اتفاقی با «استمفورد جوان» روبرو شد. استمفورد در بارتز دستیار جراحی او بود. وقتی واتسون گفت که به دنبال اقامتگاه ارزان‌تری است، استمفورد به او گفت شخص دیگری را میشناسد که او هم بدنبال جای مناسبی است. سپس واتسون را به بارتز برد، جایی که هولمز در حال تحقیق بود. اولین کلمات شرلوک به واتسون یک نتیجه گیری است: “حالت چطور است؟ من متوجه شده ام که تو در افغانستان بوده‌ای.”

بنابراین استمفورد این نقش حیاتی را در داستان اول، ایفا می‌کند. سپس ما دیگر هرگز نام او را در پنجاه و نه داستان دیگر نمی‌شنویم. قبل از جدایی از استمفورد، واتسون از او می‌پرسد: «او از کجا می‌دانست که من از افغانستان آمده‌ام؟» استمفورد با لبخندی، واتسون را به چالش می‌کشد تا «برای دانستن او را مطالعه کند». اما او پیش‌بینی می‌کند: «شرط می‌بندم او بیشتر از تو درباره او اطلاعات کسب می‌کند تا تو درباره او.»

مدت کوتاهی پس از نقل مکان به محل اقامتشان در خیابان بیکر ۲۲۱b، واتسون درگیر پرونده‌های هولمز می‌شود. در واقع او با مری مورستان، موکل هولمز در طبقه دوم، ازدواج می‌کند. در نهایت او وقایع‌نگار ۵۶ داستان از ۶۰ داستان می‌شود. هولمز همیشه قدر تلاش‌های نویسندگی‌اش را نمی‌داند.

در رمان «ابی گرنج»، هولمز شکایت می‌کند: «عادت مهلک شما به نگاه کردن به همه چیز از دیدگاه یک داستان به جای یک تمرین علمی، چیزی را که می‌توانست یک مجموعه آموزنده و حتی کلاسیک از نمایش‌ها باشد، خراب کرده است. شما از روی کاری که نهایت ظرافت و دقت را دارد، سرسری رد می‌شوید تا به جزئیات هیجان‌انگیزی بپردازید که ممکن است خواننده را هیجان‌زده کند، اما نمی‌تواند به او آموزش دهد.»

واتسونِ آزرده خاطر پاسخ می‌دهد: «چرا خودتان آنها را نمی‌نویسید؟»

دوباره در رمان «راش‌های مسی»، «شما چیزی را که باید یک دوره سخنرانی می‌بود، به یک مجموعه داستان تبدیل کرده‌اید.» وقتی هولمز در رمان «سرباز رنگ پریده» به عنوان راوی عمل می‌کند، درس خوبی می‌آموزد. «مجبورم اعتراف کنم که با به دست گرفتن قلم، کم‌کم متوجه می‌شوم که موضوع باید به گونه‌ای ارائه شود که برای خواننده جالب باشد.»

اگرچه در داستان اول، متوجه می‌شویم که واتسون لاغر و برنزه است، اما طولی نمی‌کشد که این موضوع تغییر می‌کند. در داستان ششم، راز دره باسکومب، خانم واتسون می‌گوید: «اخیراً کمی رنگ‌پریده به نظر می‌رسیدی.» او همچنین وزن خود را دوباره به دست می‌آورد. در داستان دیگری او به عنوان فردی با جثه متوسط، قوی هیکل، با فک مربعی، گردن کلفت و سبیل توصیف می‌شود. اگرچه واتسون تا حدودی ورزشکار است، اما در نشانه چهار می‌لنگد – دویل زخم افغانی را به پایش منتقل کرده است. اما در زمان درنده باسکرویل، واتسون به ما می‌گوید که او چابک است. در واقع، در پایان داستان میلورتون، او و هولمز پس از ترک خانه میلورتون، دو مایل می‌دوند. البته، آنها از دست پلیس فرار می‌کنند و بنابراین انگیزه دارند که به راه خود ادامه دهند! در میدان قدیمی شوسکامب، آخرین داستان از شصت داستان هولمز که منتشر شد (در سال ۱۹۲۷)، متوجه می‌شویم که مستمری واتسون برای زخم‌هایش هنوز پرداخت می‌شود. او اعتراف می‌کند که حدود نیمی از آن را در مسابقات اسب‌دوانی شرط‌بندی می‌کند.

در مردان رقصان متوجه می‌شویم که دسته چک واتسون در کشوی هولمز قفل شده است. برخی گمان می‌کنند که شرط‌بندی واتسون روی اسب‌های کوچک بوده است.

(داستان چهل و هشتم و چهل و نهم، به صورت سوم شخص نوشته شده‌اند. هولمز داستان‌های پنجاه و ششم و پنجاه و هفتم، را روایت می‌کند.)

در این مرحله کنترل را در دست دارند. بنابراین، تصویری از یک مرد ورزشکار پدیدار می‌شود. واتسون نام ستاره سابق راگبی، باب فرگوسن، را می‌شناسد، “بهترین سه چهارم ریچموند که تا به حال داشته است.” خود واتسون برای بلک‌هیث، “برترین باشگاه راگبی انگلستان، راگبی بازی کرده بود.

ظاهراً واتسون مرد خوش‌تیپی است. او به “تجربه با زنان که در بسیاری از کشورها و سه قاره جداگانه گسترش می‌یابد” افتخار می‌کند. در The Second Stain هولمز به واتسون می‌گوید، “جنس لطیف، بخش تخصص توست.” و در رمان «مرد رنگین‌پوست بازنشسته»، هولمز به «مزایای طبیعی» واتسون در رابطه با زنان اشاره می‌کند. شیوه‌ای که هولمز و واتسون زنان را توصیف می‌کنند، تفاوت بین این دو مرد را به وضوح نشان می‌دهد. در ابتدای رمان «نشانه چهار»، هولمز و واتسون با مری مورستان، و سپس خانم واتسون، مشورت می‌کنند. نحوه واکنش آنها به او را مقایسه کنید. واتسون می‌گوید: «چه زن جذابی». هولمز پاسخ می‌دهد: «آیا او آنجاست؟ من متوجه نشدم.» اما وقتی صحبت از تشخیص می‌شود، قدرت مشاهده آنها برعکس می‌شود. هولمز، که هرگز سرنخی را از دست نمی‌دهد، می‌تواند از واتسون بسیار انتقاد کند: «می‌بینی، اما متوجه نمی‌شوی، تمایز واضح است.» واتسون همیشه به اندام زنانه علاقه زیادی دارد. در اینجا نحوه توصیف برخی از زنان در داستان‌ها آمده است:
ایرن آدلر : “هیکل فوق‌العاده‌اش در مقابل نورها”
خانم نویل سنت کلر : “هیکلش در مقابل سیل نور”
گریس دانبار : “مو قهوه‌ای، قد بلند، با اندامی نجیب”
ایزادورا کلاین: “هیکل بی‌نقص”
خانم مریلو : “از نوع صاحبخانه‌های چاق”
یوجینیا روندر : “پر و شهوت‌انگیز”
لیدی براکنستال : “من به ندرت هیکلی به این برازندگی دیده‌ام”
لیدی هیلدا تریلانی هوپ: “دوست‌داشتنی‌ترین زن در لندن” و “ملکه‌” «هولمز در مورد لیدی هیلدا: «به ظاهرش فکر کن واتسون – رفتارش، هیجان سرکوب‌شده‌اش، بی‌قراری‌اش، سرسختی‌اش در پرسیدن سوال»

برای هولمز، این مسئله ظاهر یک زن است که سرنخ می‌دهد؛ برای واتسون، او چه نوع بدنی دارد.

درباره مهارت واتسون به عنوان یک پزشک مطالب زیادی نوشته شده است. معلوم می‌شود که دکتر واتسون اغلب در حین شرکت در پرونده‌های هولمز، به افراد خدمات درمانی ارائه می‌دهد. چندین بار از واتسون خواسته می‌شود تا فرد نیازمندی را احیا کند.

در مورد خانم بارنت در مرد لب کج، او صرفاً از قهوه غلیظ برای اینکه او را از مسمومیت با تریاک بیدار کند استفاده میکند. اغلب اوقات برندی تجویز می‌شد. جیمز رایدر در یاقوت آبی، تورنیکرافت هاکستبل در مدرسه پریوری ، ویکتور هاثرلی در شست مهندس و آقای ملاس در مترجم یونانی، همگی برای احیای آنها به آنها اسپیریتز داده شد. دراماتیک‌ترین استفاده از برندی در عهدنامه دریایی رخ می‌دهد، زمانی که هولمز با بازگرداندن پیمان گمشده، پرسی فلپس را شوکه می‌کند. با توجه به کمبود داروهای امروزی، برندی یک انتخاب رایج و معقول بود. این دارو به عنوان “یک ماده ترمیمی، یک آرام‌بخش، یک مسکن درد” و “به عنوان وسیله‌ای برای احیا” عمل می‌کرد. چندین نمونه دیگر از دکتر واتسون در عمل وجود دارد. او انگشت شست ویکتور هاثرلی را در انگشت شصت مهندس پانسمان کرد. او دو بار آنچه را که به عنوان تنفس مصنوعی توصیف شده است تجویز کرد: به کلاهبردار بدینگتون و به لیدی فرانسیس کارفکس در ناپدید شدن لیدی فرانسیس کارفکس (بانو). وقتی کیتی وینتر اسید سولفوریک را به صورت بارون گرونر پاشید، واتسون هر کاری از دستش بر می‌آمد برای بارون انجام داد، از جمله تزریق مورفین به او.

این کار پزشکی نشان می‌دهد که واتسون یک پزشک عمومی شایسته بوده است.

اینکه او بیشتر از این‌ها بوده را می‌توان با توجه به تلاش‌هایش برای به‌روز ماندن در پزشکی مشاهده کرد. او به خواندن مجله پزشکی بریتانیا (منشی کارگزار بورس) معروف است، که هنوز هم منبع بسیار معتبری از اطلاعات پزشکی است. در نشانه چهارم او را در حال مطالعه «آخرین رساله در مورد آسیب‌شناسی» می‌بینیم. او در کتاب «عینک دورطلایی» درباره جراحی، در کتاب «بیمار مقیم» ، درباره ضایعات عصبی، در کتاب «کارآگاه در حال مرگ» درباره بیماری‌های گرمسیری و در کتاب «شش ناپلئون» درباره روانشناسی فرانسوی مطالعه می‌کند. واتسونِ اهل مطالعه، گاهی اوقات می‌توانست تنها با مشاهده بصری، تشخیص‌های معقولی ارائه دهد. در کتاب «خون آشام ساسکس» او می‌تواند ببیند که جکی فرگوسن جوان «ستون فقرات ضعیفی» دارد. در کتاب «طناب راه راه» او تشخیص می‌دهد که دکتر گریمزبی رویلوت «به چیزی مبتلا بوده که «بیماری صفراوی» نامیده می‌شود. واتسون با یک نگاه می‌توانست تشخیص دهد که ایزا ویتنی یک معتاد به مواد مخدر است (مردی با لب کج ). تشخیص آنوریسم آئورت او برای جفرسون هوپ در مطالعه در قرمز لاکی مورد انتقاد قرار گرفته است. اما اضطراب تادئوس شولتو در نشانه چهار او را فریب نداد. یک معاینه کوتاه به واتسون اجازه داد تا به شولتو اطلاع دهد که هیچ مشکلی در قلب او وجود ندارد. او شاید وقتی تشخیص “مونومانیا” داد، از حوزه تخصص خود خارج شده بود. و این تشخیص بر اساس تفسیر نادرست او از سرنخ‌های پرونده بود. اما حداقل یک نظر وجود دارد که واتسون در زمینه مشکلات روانی نیز توانمند بوده است. همه اینها به خوبی از صلاحیت پزشکی واتسون حکایت دارد. برخی گفته‌اند که دانش او در کمک‌های اولیه او را “در بهترین حالت خود” نشان می‌دهد. برخی دیگر گفته‌اند که دانش او در کمک‌های اولیه “صفر” بوده است. شاید بزرگترین دستاورد پزشکی او، ترک اعتیاد هولمز به مواد مخدر بود. اشاره شده است که واتسون ۸ سال طول کشید تا به این هدف دست یابد.
اما تغییر رفتار شخصیتی سرسخت مانند شرلوک هولمز همیشه یک چالش بزرگ خواهد بود. در صحنه‌ی آغازین نشانه چهار، واتسون با انزجار می‌پرسد: «امروز کدام است، مورفین یا کوکائین؟» این محلول معروف ۷ درصد کوکائین (شهرت آن عمدتاً به دلیل کتاب «راه حل هفت درصدی» نوشته نیکلاس مایر در سال ۱۹۷۴ است.) بود. در اولین داستان هولمز، نشانه چهار، واتسون گمان می‌کند که هولمز «به مصرف نوعی ماده‌ی مخدر معتاد» است. این موضوع بلافاصله در پاراگراف آغازین داستان دوم، «نشانه»، تأیید می‌شود.

«شرلوک هولمز بطری‌اش را از گوشه‌ی طاقچه‌ی بالای شومینه و سرنگ تزریق زیر جلدی‌اش را از جعبه‌ی مراکشی مرتبش برداشت. با انگشتان بلند، سفید و عصبی‌اش سوزن ظریف را تنظیم کرد و سرآستین پیراهن چپش را بالا کشید. برای مدت کوتاهی چشمانش با حالتی متفکرانه به ساعد و مچ دست عضلانی‌اش خیره شد، که همگی با جای سوراخ‌های بی‌شماری پر شده بودند. سرانجام نوک تیز را به داخل فرو برد، پیستون کوچک را فشار داد و با آهی طولانی از رضایت، دوباره روی صندلی راحتی مخملی فرو رفت.»

واتسون ماه‌ها روزی سه بار این مراسم را تماشا کرده بود.

کوکائین به عنوان یک «بیهوشی شگفت‌انگیز» در سال ۱۸۸۴، تنها سه سال قبل از اولین ملاقات هولمز و واتسون، عرضه شد. زیگموند فروید در همان سال شروع به درمان بیماران با کوکائین کرد (رایلی و مک‌آلیستر ۱۹۹۹، ۸۸). مورفین و کوکائین در آن زمان کاملاً قانونی بودند . با این حال، واتسون از جمله کسانی بود که از همان ابتدا خطر مصرف کوکائین را دید. واتسون تصمیم گرفت هولمز را از این عادت نامناسب«ترک دهد». در سه‌چهارم گمشده متوجه می‌شویم که او موفق شده است.

ما به پیشینه واتسون، ظاهر او و مهارت‌های پزشکی او نگاهی انداخته‌ایم. در پایان، ویژگی‌ای را بررسی می‌کنیم که او را به شخصیت محبوبی تبدیل کرده است، یعنی خدمت وفادارانه‌اش به هولمز. یکی از جنبه‌های بارز فداکاری او به هولمز، تمایل او به کنار گذاشتن علایق خود و انجام دستورات هولمز در هر صورت است. در مرد خزنده هولمز از واتسون خواهش می‌کند: «اگر راحت هستید، فوراً بیایید – اگر راحت نیستید، باز هم بیایید.» در ماجرایی دیگر، «بیا، واتسون، بیا.» «بازی در جریان است. حتی یک کلمه هم لازم نیست! لباس‌هایت را بپوش و بیا»! و واتسون همیشه با لحنی مساعد پاسخ می‌دهد – «من را هم در نظر بگیر، هولمز».

حداقل در پنج مورد، واتسون موافقت می‌کند که به تنهایی روی یکی از پرونده‌های هولمز کار کند. در داستان درنده باسکرویل، ابتدا واتسون است که برای بررسی مرگ سر چارلز باسکرویل به تالار باسکرویل می‌رود. در داستان دوچرخه سوار تنها، هولمز واتسون را برای بررسی داستان ویولت اسمیت می‌فرستد. وقتی لیدی فرانسیس کارفکس ناپدید می‌شود، واتسون با کمال میل به سوئیس می‌رود تا او را در لوزان پیدا کند.

در نمونه‌ای دیگر ، واتسون به مدت یک هفته سفال چینی را مطالعه می‌کند. سپس، با تظاهر به عنوان یک متخصص، با بارون گرونر، یک مجموعه‌دار، ملاقات می‌کند تا حواس او را پرت کند. گرونر تشخیص می‌دهد که واتسون یک کلاهبردار است. اما مهم نیست، بارون آنقدر مشغول است که هولمز دفتر خاطرات او را می‌دزدد. هدف جلوگیری از ازدواج ویولت دو مرویلِ بی‌خبر با بارون شرور است. در داستان پنجاه و هشتم، هولمز هنوز واتسون را به ماموریت می‌فرستد. این بار، هولمز با شنیدن گزارش واتسون در مورد سفرش برای دیدار با جوزیا امبرلی در لویشام، اظهار می‌کند: «درست است که تو همه چیز مهم را از دست داده‌ای.» در «لیدی هولمز» می‌گوید: «در حال حاضر نمی‌توانم هیچ اشتباه احتمالی را که از قلم انداخته باشید به خاطر بیاورم.» بنابراین، این پزشک خوب همیشه مایل به کمک است، اما همیشه آنقدر توانمند یا قدردان نیست.

در تعدادی از موارد دیگر، واتسون با میل و رغبت هولمز را در مکان‌های بسیار متنوعی همراهی می‌کند. او با هولمز به شمال انگلستان می‌رود. چند هفته‌ای را با هولمز در یک «شهر دانشگاهی» می‌گذراند. با قطار به چاتهام می‌رود. او هولمز را در قاره اروپا همراهی می‌کند، زیرا آنها از دست پروفسور موریارتی فرار می‌کنند. او با هولمز به مهمانخانه‌ی اژدهای سبز در برکشایر می‌رود. در پایان او حتی برای چند هفته با هولمز به نروژ می‌رود.

وقتی هولمز تلگرافی را ارسال می‌کند، همسر واتسون او را ترغیب می‌کند که به هولمز در هرفوردشایر بپیوندد. او چنان مصمم است که یاور وفادار باشد که تهدید می‌کند پلیس را از نقشه‌های هولمز برای سرقت از خانه‌ی میلورتون مطلع خواهد کرد – مگر اینکه او هم بتواند در این سرقت دست داشته باشد. هیچ یاور وفاداری را نمی‌توان تصور کرد. سرقت میلورتون تنها یک نمونه است که در آن واتسون حاضر است به جای هولمز با خطر روبرو شود. دارت‌های سمی تونگا، جزیره‌نشین آندامان، هم هولمز و هم واتسون را به خطر می‌اندازد. یوزپلنگ و بابون در محوطه استوک موران پرسه می‌زنند. واتسون هولمز را از دودهایی که جان هر دوی آنها را تهدید می‌کند، دور می‌کند. موارد متعددی وجود دارد که او از ترس اینکه اوضاع خطرناک شود، تپانچه خود را حمل می‌کند. یادداشت هولمز به واتسون را که در «نقشه‌های بروس-پارتینگتون» ارسال شده است، در نظر بگیرید.

«من در رستوران گلدینی، جاده گلاستر، کنزینگتون غذا می‌خورم. لطفاً فوراً بیایید و به من بپیوندید. یک فانوس دردار و یک تپانچه با خود بیاورید.»

در برخی موارد، مانند انجمن موسرخ ها و نوار خال خالی و مشکل پل ثور ، واتسون از اسلحه خود استفاده نمی‌کند. درآلش های سرخ او به کارلو، سگ ماستیف که صاحبش، جفرو روکسل، را از گلو گرفته است، شلیک می‌کند و او را می‌کشد. در نشانه چهار او به تونگا، کوتوله/قاتل، شلیک می‌کند.

در خانه خالی واتسون با قنداق هفت‌تیر به سرهنگ سباستین موران، رئیس ستاد پروفسور موریارتی و “دومین مرد خطرناک لندن” ضربه می‌زند. نقل قول آغازین این فصل آشکارا اشتباه است. این شرلوک هولمز است که مخلوق بزرگ دویل است. هولمز بارها و بارها به عنوان بزرگترین کارآگاه داستان انتخاب شده است. هولمز، نه واتسون، این ژانر را پس از چهل سال کسادی داستان‌های پو احیا کرد. در ابتدا واتسون در داستان‌های شرلوک هولمز وجود دارد تا نقشی را که راوی بی‌نام در سه داستان پو از دوپین ایفا می‌کرد، پر کند. اما، همانطور که هولمز از دوپین پیشی می‌گیرد، واتسون نیز شخصیتی زنده‌تر از همتای خود در آثار پو است. او به عنوان یاور وفادار، دوست و وقایع‌نگار معرفی می‌شود.

اگر کانن دویل قصد داشت واتسون “دوست نسبتاً احمق” هولمز باشد، در اینجا نمونه‌ای از شکست نویسنده وجود دارد.

همانطور که دیدیم، نتیجه یک شخصیت پیچیده و با جوهره است. اگرچه هولمز غالب است، اما اگر دکتر واتسون وجود نداشت، اثر اصلی اثر کم‌اهمیت‌تری می‌شد.

… کارآگاه او بهترین کارآگاه در داستان ها است.

آرتور کانن دویل، 11 اکتبر 1894، شهر نیویورک

دویل در حالی که در مطب پزشکش منتظر بیمارانی بود که به ندرت برای مشاوره به او مراجعه می‌کردند، به نوشتن روی آورد.

ادگار آلن پو داستان کارآگاهی را با انتشار «قتل‌ها در خیابان مورگ (RUEM)» در سال ۱۸۴۱ «اختراع» کرده بود . در آن زمان کلمه «کارآگاه» حتی وجود نداشت.

اولین استفاده از آن در سال ۱۸۴۳ بود. در چهل سال بین پو و کانن دویل، داستان‌های پلیسی زیادی وجود داشت، اما آنها به شدت بر شانس، حدس و گمان و اعترافات در بستر مرگ متکی بودند. این داستان‌ها «پلی بین پو و داستان واقعی کارآگاهی که توسط کانن دویل خلق شده بود، ایجاد کردند». سپس دویل، که مشخصاً آثار پو را خوانده بود، داستان کارآگاهی را در سال ۱۸۸۷ «بازآفرینی» کرد.

در واقع، در ابتدا تکیه بسیار زیادی بر پو وجود داشت. در همان اولین «داستان هولمز»، اتود در قرمز لاکی، دویل مفهوم یک کارآگاه ذهنی را با یک دستیار صدا به عاریت می‌گیرد. بنابراین این ادعا مطرح شد که شرلوک هولمز «از سی. آگوست دوپینِ پو الگوبرداری شده است که همتای واتسون او یک راوی بی‌نام است.

تأثیرات دیگری نیز بر این اولین داستان شرلوک هولمز وجود داشت.عنوان او به داستان «ماجرای لِروژ» اثر امیل گابوریو در سال ۱۸۶۶ نزدیک است. فلش‌بک طولانی را می‌توان در گابوریو نیز یافت. قاتلان مورمون در اینجا درست مانند «دینامیتر» اثر رابرت لویی استیونسون یافت می‌شوند. مفهوم غرب آمریکایی دویل در نیمه دوم اتود در قرمز لاکی از ایده‌های مین رید الهام گرفته شده است . حتی از ویلیام میکپیس تاکری به عنوان عاملی در شکل‌گیری اثر دویل یاد می‌شود . اما پو به راحتی تأثیر اصلی را بر او گذاشت. دیده‌ایم که چگونه دویل تصمیم گرفت داستان دوم شرلوک هولمز را بنویسد. در این داستان، دویل که هولمز را شبیه به یکی از شخصیت‌های پو ساخته است، اکنون یک طرح داستانی پو را بازسازی می‌کند. قاتل در رمان RUEM پو، یک اورانگوتانگ است که از دیواری «غیرقابل عبور» بالا می‌رود، مادام لسپانی و دخترش را می‌کشد و سپس از همان مسیر آنجا را ترک می‌کند. این اولین داستان کارآگاهی و همچنین یکی از اولین داستان‌های معمایی اتاق قفل‌شده بود. در رمان نشان چهارم، دویل داستان اتاق قفل‌شده خودش را می‌نویسد. سپس او تونگا، یک کوتوله از جزایر آندامان، را وادار می‌کند که شولتو را پس از مطابقت با شاهکار بالا رفتن اورانگوتانگ از دیوار، بکشد.

با سومین داستان هولمز، دویل مجموعه بسیار موفق پنجاه و شش داستان کوتاه شرلوک هولمز را آغاز می‌کند. او دوباره یک طرح داستانی پو را بازسازی می‌کند. در رمان «نامه ربوده‌شده»، کارآگاه دوپن به دنبال سندی متعلق به یک شخص سلطنتی می‌گردد. این سند، نامه‌ای افشاگرانه است که توسط ملکه فرانسه نوشته شده است. این سند در معرض دید عموم پنهان شده و کارآگاه آماتور با استفاده از حیله‌ای برای منحرف کردن توجه، آن را پیدا می‌کند تا بتواند نامه را بردارد و یک جایگزین بگذارد. حیله این است که حواس وزیر را با استفاده از گلوله‌ای که درست بیرون اتاق هتلش شلیک شده، پرت کند. هولمز نیز در رسوایی در بوهم همین کار را می‌کند، جایی که «سند» عکسی متهم‌کننده از پادشاه بوهمیا و ایرنه آدلر است. این حیله فریاد «آتش!» به علاوه‌ی یک بمب دودزا است که توسط دکتر واتسون به پنجره پرتاب می‌شود. اقدامات ایرن آدلر که نگران از دست دادن عکس است، به هولمز نشان می‌دهد که «عکس در گاوصندوق اوست». در واقع، دویل پو را مسخره می‌کند و می‌گوید که یک نامه‌ی صرف هرگز نمی‌تواند به اندازه‌ی یک عکس مجرم باشد:

پادشاه بوهمیا: نوشته وجود دارد

شرلوک هولمز: جعل

پادشاه: کاغذ یادداشت خصوصی من

هولمز: دزدیده شده

پادشاه: مهر خودم

هولمز: تقلید شده

پادشاه: عکس من

هولمز: خریده شده

پادشاه: هر دو در عکس بودیم

هولمز: اوه خدای من

علاوه بر خطوط داستانی، شباهت‌هایی نیز وجود داشت. هولمز مانند دوپن، دارای ویژگی‌های عجیب و غریب است. هر دو نویسنده از این ویژگی‌های عجیب و غریب برای به یاد ماندنی‌تر کردن شخصیت خود استفاده کردند. هنگامی که داستان‌های هولمز بسیار محبوب شدند، دویل نیاز کمتری به ویژگی‌های عجیب و غریب داشت و دکتر واتسون را وادار کرد که هولمز را از اعتیاد به مواد مخدر جدا کند. با این حال، دوپین بدون تغییر باقی می‌ماند، شاید به این دلیل که تنها در سه داستان، زمان کافی برای تکامل او و دور شدن از رفتارهای عجیب و غریبش وجود نداشته است. علاوه بر این، هر دو کارآگاه به عنوان افرادی با طبیعتی «دوگانه» توصیف شده‌اند. این نمونه دیگری است که دویل از پو اقتباس کرده است. در داستان‌های پو، ما از «روح دوبخشی» دوپین یاد می‌کنیم. در هولمز، مردی با کنش شدید را در پرونده می‌بینیم؛ و معتادی بی‌حوصله را هر زمان که ذهنش از انگیزه کارش غافل می‌شود. «در شخصیت منحصر به فرد او، طبیعت دوگانه به طور متناوب خود را نشان می‌داد» (انجمن موسرخ ها). در اواخر دهه ۱۸۰۰، زمانی که داستان‌های هولمز منتشر می‌شدند، مفهوم طبیعت دوگانه بشریت موضوع بحث‌های زیادی بود. نوشته‌های چارلز داروین نسبتاً جدید بودند و جامعه هنوز در حال هضم ایده‌های او بود. دویل همچنین از چندین ابزار ادبی موجود در آثار پو استفاده می‌کند. یکی از آنها حیله‌ای است که همین الان توضیح داده شد. دویل علاوه بر استفاده از چنین حیله‌ای در رسوایی در بوهم، دوباره در The Illustrious Client این کار را انجام می‌دهد. در The Norwood Builder فریاد «آتش» به همراه آتش واقعی باعث می‌شود مجرم از مخفیگاهی که هولمز استنباط کرده است، خارج شود. ایده دیگر پو استفاده از روزنامه‌ها برای ارتباط با مظنونان از طریق تبلیغات است. در قتل در خیابان مورگ، دوپن در لوموند تبلیغ می‌کند که یک اورانگوتان در Bois de Boulogne پیدا شده است. ملوان پاسخ می‌دهد و دستگیر می‌شود. دویل
از هولمز می‌خواهد که با شروع داستان دوم، یعنی «نشانه چهارم»، در روزنامه‌ها تبلیغ کند. گاهی اوقات او پاسخ‌هایی دریافت می‌کند، مانند پاسخ هنری بیکر برای بازیابی غاز کریسمسش در رمان «یاقوت آبی». گاهی اوقات نیز پاسخی دریافت نمی‌کند، مانند رمان «پیمان دریایی». با این حال، حتی در آن صورت نیز، فقدان پاسخ، اطلاعات مفیدی را در اختیار شرلوک قرار می‌دهد. در مجموع، در سی و پنج داستان از شصت داستان هولمز به روزنامه‌ها اشاره شده است. هم دوپین و هم هولمز در آثار خود از تغییر قیافه استفاده می‌کنند. دو بار دوپین عینک سبز را به عنوان تغییر قیافه به چشم می‌زند، ابتدا برای پیدا کردن نامه ملکه و سپس برای دزدیدن آن. دوباره دویل بلافاصله پو را دنبال می‌کند و از تغییر قیافه در نشانه چهارم استفاده می کند. وقتی آقای ویندی‌بانک می‌خواهد خودش را تغییر قیافه دهد تا دخترخوانده‌اش او را نشناسد، او نیز یک عینک، در این مورد ضخیم، انتخاب می‌کند. با اضافه کردن سبیل و ریش، ویندی‌بانک می‌تواند مری ساترلند را فریب دهد، حتی اگر او با او زندگی کند. هولمز چهارده بار در یازده داستان مختلف از تغییر قیافه استفاده می‌کند. کانن دویل همچنین ممکن است در اینجا تحت تأثیر شخصیت موسیو لکوک اثر امیل گابوریو قرار گرفته باشد که در L’Affaire Lerouge (1866) نیز از تغییر قیافه استفاده می‌کند.

یکی دیگر از ترفندهای موفقی که هولمز از دوپن قرض گرفت، عادت نفوذ به رشته افکار واتسون بود. دوپن دقیقاً همین کار را در قتل در خیابان مورگ انجام می‌دهد. «ظاهراً هر دوی ما غرق در فکر بودیم و هیچ‌کداممان حداقل پانزده دقیقه حتی یک کلمه هم حرف نزده بودیم.» ناگهان دوپن با این کلمات شروع به صحبت کرد: «او خیلی ریزنقش است، این درست است، و برای تئاتر گونه‌ها بهتر است.»

پاسخ دادم: «شکی نیست.»

«دوپن، این فراتر از درک من است. بدون هیچ تردیدی می‌گویم که شگفت‌زده‌ام…»

موارد متعددی وجود دارد که هولمز ذهن واتسون را می‌خواند. برای مثال در مردان رقصان:

«پس واتسون، تو قصد نداری در اوراق بهادار آفریقای جنوبی سرمایه‌گذاری کنی.»

«از کجا این را می‌دانی؟»
“حالا، واتسون، اعتراف کن که کاملاً جا خوردی.”
“بله.”
“باید کاری کنم که کاغذی را به این مضمون امضا کنی.”
“چرا؟”
“چون پنج دقیقه‌ی دیگر می‌گویی که همه چیز به طرز مسخره‌ای ساده است.”
“مطمئنم که چنین چیزی نخواهم گفت.”
واتسون پس از دریافت توضیحات هولمز، اعلام می‌کند که استنتاج به طرز مسخره‌ای ساده است.

مثال دیگری از نفوذ هولمز به افکار واتسون در “ماجرای جعبه مقوایی” رخ می‌دهد.
“حق با توست واتسون. به نظر می‌رسد این یک روش بسیار نامعقول برای حل و فصل یک اختلاف است.”
«بسیار نامعقول.»

ناگهان متوجه شدم که چگونه عمیق‌ترین فکر روحم را منعکس کرده است.

«این هولمز چیست؟ این فراتر از هر چیزی است که می‌توانستم تصور کنم.»

این بار واتسون اعتراف می‌کند که هنوز هم پس از توضیح هولمز مبنی بر چگونگی ردیابی افکار واتسون، شگفت‌زده است.

یکی از عجایب پو، استفاده از نقل قول‌هایی از آثار کلاسیک در ابتدای هر چهار داستانش در مورد استدلال است.

دویل این رویکرد را در داستان‌های اولیه هولمز اتخاذ می‌کند و در پایان نیز از چنین نقل قول‌هایی استفاده می‌کند. اما پس از انجام این کار در پنج داستان از شش داستان اول، او تنها دو بار دیگر، در داستان‌هایی که بیش از ده سال بعد نوشته شده‌اند، به این رویه بازمی‌گردد.

هم در دویل و هم در پو، نیروی پلیس رسمی به اندازه باهوش یا مؤثر نیست. در واقع، هر دو آماتور از اسلاف خود انتقاد می‌کنند: دوپین از ویدوک بد می‌گوید؛ هولمز از دوپین انتقاد می‌کند. هر دو نویسنده، رابطه بین آماتور درخشان و نیروی رسمی را دستخوش تحول مشابهی می‌دانند. در داستان اول دوپین، قتل در خیابان مورگ، او مورد تنفر فرماندار قرار می‌گیرد. در داستان دوم، راز ماری روژه، فرماندار برای دیدن دوپین توقف می‌کند و در داستان سوم، فرماندار در واقع مشکل برای دوپین نیست. در ابتدا خصومتی بین هولمز و اسکاتلندیارد وجود دارد. سپس پذیرش محتاطانه، همکاری کامل و در نهایت وابستگی.

تأثیر پو بر دویل در داستان‌های اولیه‌ی هولمز قوی‌ترین بود. اما برخی از داستان‌های بعدی هولمز دویل نیز حداقل شباهت‌هایی به نوشته‌های اولیه‌ی پو دارند. در پیمان دریایی دویل دوباره به یک سند گمشده بازمی‌گردد.

همانطور که در داستان پو، این سند می‌تواند بر دولت تأثیر بگذارد. «حشره طلایی» اثر پو، اگرچه داستانی از دوپن نیست، اما اغلب چهارمین داستان او در مورد استدلال منطقی تلقی می‌شود. به نظر می‌رسد که بر دو داستان هولمز، «آیین ماسگریو» و «مردان رقصان» تأثیر گذاشته است. این داستان‌ها به ترتیب در بخش‌های مربوط به ریاضیات و رمزنگاری مورد بحث قرار خواهند گرفت. لازم به ذکر است که به نظر می‌رسد برخی از نوشته‌های غیرکارآگاهی پو در داستان‌های هولمز تأثیرگذار بوده‌اند. در «شیطان منحرف» (۱۸۴۵) اثر پو، یک راوی بی‌نام با استفاده از دود یک شمع مسموم مرتکب قتل می‌شود. «ماجرای پای شیطان» اثر دویل شامل دو قتل، توسط مورتیمر ترگنیس، توسط دود یک ریشه است. «سقوط خانه آشر» برخی از عناصر را با دو داستان جداگانه هولمز به اشتراک می‌گذارد. «محل قدیمی شوسکامب» شامل یک برادر با یک خواهر مرده و سرنوشت یک ملک می‌شود.

ناپدید شدن لیدی فرانسیس کارفکس، مانند آشر، شامل یک مورد دفن زودرس است (ویل ۱۹۹۶). راز ماری رژ نیز به همراه “دفن زودرس” و “بشکه آمونتیلادو” اثر پو چنین وضعیتی دارد. در نهایت، به نظر می‌رسد که نوعی تأثیر از پو در آثار غیر هولمزی دویل وجود دارد. در “بشکه آمونتیلادو”، فورتوناتو به سرداب شراب در دخمه مونترسور برده می‌شود و توسط دیواری مهر و موم می‌شود تا در آنجا بمیرد. در “دو” داستان «دخمه جدید» نوشته‌ی ایلی، «کندی» توسط جولیوس برگر به درون دخمه تازه کشف شده هدایت می‌شود. سپس او در تاریکی مطلق غار رها می‌شود تا بمیرد، در حالی که برگر با دنبال کردن یک نخ به سمت امنیت در تاریکی بازمی‌گردد.

برخی شباهت‌ها بین «حشره طلایی» اثر پو و اولین داستان منتشر شده دویل، «راز دره بوسکومب»، ذکر شده است. «اعمال رافلز هاو» اثر کانن دویل، مانند «فون کمپلن» و «کشف او»، اثر پو، به «علم» کیمیاگری می‌پردازد . داستان «پروفسور چلنجر» اثر دویل، «کمربند سمی»، با «نقاب مرگ سرخ» اثر پو مقایسه شده است و در نهایت، متوجه شدیم که در رمان «وحشت‌های ارتفاعات»، دویل از هواپیما برای سفر به ارتفاعات غیرممکن استفاده می‌کند. در رمان «ماجراجویی بی‌نظیر هانس فال» اثر پو، یک بالن همین کار را انجام می‌دهد. جالب است که بدانیم منتقدان چگونه به همه این مقایسه‌های پو/دویل واکنش نشان داده‌اند.در حالی که همه موافقند که پو تأثیر زیادی بر او داشته است، برخی از نظرات را در مورد دویل مثبت و برخی دیگر را منفی می‌دانیم.
“دوپین چه به خودی خود و چه در مقایسه با پو اهمیت کمی دارد، اما شرلوک هولمز از کانن دویل بزرگتر است.” (گرین 1987).

شواهد این امر در این واقعیت نهفته است که امروزه علاقه‌ی کمی به دوپین وجود دارد یا اصلاً وجود ندارد، در حالی که خود پو همچنان محبوبیت زیادی دارد. همانطور که ایزاک آسیموف اشاره می‌کند، هیچ انجمنی به یادبود دوپین اختصاص داده نشده است، افراد کمی دوپین را به یاد می‌آورند، در حالی که هولمز “یک فرد زنده‌ی سه‌بعدی” است (آسیموف 1987). تعدادی از کشورها با انتشار تمبرهایی با تصویر و نام شرلوک هولمز، اما نادیده گرفتن آرتور کانن دویل، همین دیدگاه را ابراز کرده‌اند. اکثر تمبرها هولمز را با کلاه معروف شکار گوزن نشان می‌دهند که بیشتر ساخته‌ی هنرمندانی است که داستان‌ها را تصویرسازی کرده‌اند تا دویل.

«شاید توضیح موفقیت فوری و پایدار این باشد که کانن دویل طنز و درام را به آن اضافه کرده است، که هر دو در پو کم هستند.»

«خواندن آنها (سه داستان دوپین) بدون درک این که کانن دویل چقدر فرمول اصلی را بهبود بخشیده است، غیرممکن است.» (Green 1987 )

«اگر سه داستان پو را با دقت بخوانید، متوجه خواهید شد که دکتر دویلِ مبتکر، او را تکه تکه کرده و هر قطعه‌ی موجود را با زیرکی عجیبی در داستان‌های خودش گنجانده است.»
«از همان ساختار پو و تقریباً همان شخصیت استفاده کرد، و هر چیزی را که احساس می‌کرد ارزشمند است، کپی، تقلید و سرقت ادبی کرد. نتیجه چشمگیر بود.» (گرین ۱۹۸۷)
«کانن دویل به سختی می‌توانست دو یا سه کلمه را کنار هم بگذارد یا حتی ساده‌ترین ایده را بدون قرض گرفتن آنها استفاده کند.» (هنری موتروکس ۱۹۷۷).
«قتل‌های خیابان مورگ ممکن است یک داستان معمایی کلاسیک در اتاق قفل‌شده باشد، ممکن است دارای قسمت خواندن ذهن و یکی از به یاد ماندنی‌ترین قتل‌ها در داستان‌های پلیسی باشد، اما طولانی، پیچیده و کسل‌کننده است.» (گرین ۱۹۸۷)
نظر آسیموف در مورد پو این است که «او از مد افتاده است، و بسیاری از چیزهایی که نوشته، هرچند توسط برخی تحسین شده باشد، برای دیگران به سادگی غیرقابل تحمل است.» (آسیموف ۱۹۸۷). دوروتی سایرز احساس می‌کرد که دویل داستان‌های کارآگاهی پو را بهبود بخشیده است:
حتی خیابانی در شهر نیویورک به نام او نامگذاری شده است.
سیدنی پجت و بعدها فردریک دور استیل، دو تصویرگر مشهور، هر دو هولمز را با کلاه شکار گوزن به تصویر کشیدند.

“او مقدمه‌های پیچیده روانشناختی را حذف کرد یا آنها را در دیالوگ‌های واضح دوباره بیان کرد.”
“او درخشان، غافلگیرکننده و کوتاه بود.” (سایرز، ویرایش 1929). نمونه‌ای از پوی طولانی‌گو در مقایسه با دویل «روشن‌فکر» در جمله معروف هولمز از «ماجرای بریل کورونت» یافت می‌شود که از این جمله خسته‌کننده در راز ماری رژ پو گرفته شده است: «حال که به این نتیجه رسیده‌ایم، به عنوان انسان‌های منطقی، وظیفه نداریم آن را به دلیل غیرممکن‌های ظاهری رد کنیم. فقط وظیفه ماست که ثابت کنیم این غیرممکن‌های ظاهری، در واقع، چنین نیستند.»

بازگویی مختصر هولمز : «وقتی غیرممکن را حذف کردید، هر چه باقی بماند، هر چقدر هم که بعید باشد، باید حقیقت باشد.»

چندین نتیجه‌گیری موجز است. اول، شرلوک هولمز بر اساس «دوپن» پو نوشته شده است. دوم، در حالی که پو عموماً نویسنده بزرگتری در نظر گرفته می‌شود، داستان‌های پلیسی دویل از پو پیشی می‌گیرد. سوم، نوشته‌های غیر پلیسی پو بسیار مورد توجه هستند؛ نوشته‌های دویل اینطور نیستند.
تأثیر دکتر جوزف بل
شرلوک هولمز تجسم ادبی یک استاد پزشکی در دانشگاه ادینبورگ است.
آرتور کانن دویل. مه ۱۸۹۲
دکتر جوزف بل در سال ۱۸۳۷ در ادینبورگ متولد شد و تمام دوران پزشکی خود را در آن شهر گذراند. بل به خاطر استعدادهایش شناخته شده بود.او شاعر، طبیعت‌گرا و ورزشکار است . او به مدت بیست و سه سال جراح موفق و سردبیر مجله پزشکی ادینبورگ بود. اگرچه هرگز عضو هیئت علمی دانشکده پزشکی دانشگاه ادینبورگ نبود، بل چندین کتاب درسی منتشر کرد. او همچنین در بیمارستان سلطنتی جراحی تدریس می‌کرد. دویل، به همراه دیگر دانشجویان پزشکی، برای شرکت در کلاس‌های او هزینه پرداخت می‌کردند. هر جمعه او یک کلینیک سرپایی در بیمارستان برگزار می‌کرد. در آنجا او با استنتاج‌های خود دانشجویان و بیماران را شگفت‌زده می‌کرد. او در تشخیص شرایط بیمار و گاهی اوقات شغل، محل زندگی و نحوه مراجعه آنها به کلینیک بسیار موفق بود.
در سال 1878، بل، دویل را به عنوان منشی سرپایی خود برای جلسات جمعه انتخاب کرد . در این سمت، دویل با توانایی بل در مشاهده‌ی جزئیات و استنتاج منطقی از آنها آشنا شد.

یک مثال شامل زنی و فرزند کوچکش بود که بل هرگز آنها را ندیده بود. پس از سلام و احوالپرسی، بل استنتاج‌های خود را در مجموعه‌ای از سؤالات نشان داد (Stashower 1999, 20).

“چه نوع عبوری از جزیره‌ی برنتیز داشتید؟”

“راهنما بود.”

«و آیا در خیابان اینورلیت به خوبی قدم زدی؟»
«بله.»
«و با ارابه دیگر چه کردی؟»
«او را پیش خواهرم در لیت گذاشتم.»
«و آیا هنوز در کارخانه مشمع کف اتاق کار می‌کنی؟»
«بله، هستم.»
بل متوجه لهجه او، خاک رس قرمز روی کفش‌هایش، کت بچه‌گانه‌اش که برای بچه همراهش خیلی بزرگ بود، و التهاب پوست انگشتان دست راستش، که یک بیماری رایج برای کارگران مشمع کف اتاق بود، شده بود. دویل تحت تأثیر این و موارد دیگر از استنتاج‌های درخشان دکتر بل قرار گرفت.
یکی دیگر از نمونه‌های مکرر نقل شده از دکتر بل در عمل، تشخیص فوری وضعیت یک بیمار غیرنظامی قبل از معاینه اوست.
«خب، رفیق، شما در ارتش خدمت کرده‌اید.»
«بله، قربان.»
«مدت زیادی نیست که مرخص شده‌اید؟»
«بله، قربان.»
«یک هنگ هایلند؟»
«بله، قربان.» «یک افسر غیر رسمی؟»
«بله، قربان.»
«مستقر در باربادوس؟»
«بله، قربان.»
مشاهداتی که دکتر بل در این مورد به کار برد این بود که آن مرد مودب بود، اما کلاهش را برنداشت. در ارتش کلاه‌ها را برنمی‌داشتند؛ اما اگر مدت زیادی از ترخیصش می‌گذشت، به برداشتن آن عادت می‌کرد. او ظاهری مقتدر داشت، اما نه خیلی قوی. بنابراین او غیر رسمی بود. او آشکارا اسکاتلندی بود و بنابراین از یک هنگ هایلند آمده بود. بیماری الفانتیازیس او در باربادوس شایع‌تر بود.

دویل در کتاب «مترجم یونانی» از برادران هولمز خواست که استنتاج‌های مشابهی داشته باشند.
مایکرافت: «به این دو مرد که به سمت ما می‌آیند نگاه کن.
شرلوک «بیلیاردباز و آن یکی؟»
مایکرافت «دقیقاً. نظرت در مورد آن یکی چیست؟»
شرلوک «می‌بینم که یک سرباز پیر است.»
مایکرافت «و اخیراً مرخص شده است.»
شرلوک «می‌بینم که در هند خدمت کرده است.»
مایکرافت «و یک افسر درجه‌دار.»
شرلوک «به گمانم توپخانه سلطنتی.»
مایکرافت «و یک مرد بیوه.»
شرلوک «اما با یک بچه.» مایکرافت «بچه‌ها، پسر عزیزم، بچه‌ها.»
واتسون «بیا، این یه کم زیاده‌رویه.»

البته، این صحنه‌ای است که به عنوان یکی از پایه‌های این ادعا که برادران هولمز، مایکرافت ذهن برتر را داشت، عمل می‌کند. دویل در چندین داستان دیگر، شرلوک هولمز را به استنتاج‌های درخشانی وامی دارد. یک مثال معروف در انجمن موسرخ ها زمانی رخ می‌دهد که هولمز برای اولین بار با موکلش، جابز ویلسون، ملاقات می‌کند.

«فراتر از حقایق آشکاری که او زمانی کار یدی انجام داده، انفیه مصرف می‌کند، فراماسون است، در چین بوده و اخیراً مطالب قابل توجهی نوشته است، نمی‌توانم چیز دیگری استنباط کنم.» بنابراین جای تعجب نیست که دویل، جو بل را به عنوان الگوی شرلوک هولمز معرفی کرد. دویل اولین بار این ادعا را در مصاحبه‌ای در ماه مه ۱۸۹۲ مطرح کرد. او گفت که هولمز از روی یکی از معلمانش در دانشکده پزشکی الگوبرداری شده است. در ژوئن ۱۸۹۲، در مصاحبه‌ای دیگر، او بل را به عنوان الگو معرفی کرد. وقتی «ماجراهای شرلوک هولمز»، کتابی شامل دوازده داستان کوتاه اول، در اکتبر ۱۸۹۲ منتشر شد، دویل آن را به دکتر بل تقدیم کرد.

اشاره شده است که در سال ۱۸۸۶، زمانی که دویل شروع به خلق کارآگاه خود کرده بود، هیچ اشاره‌ای به بل نشده بود. در روزهای اولیه، دویل هنگام شروع «هولمز» به شدت به پو متکی بود. بنابراین گرین نتیجه می‌گیرد که بل نقش کمتری نسبت به پو در پدیده هولمز ایفا کرده است . سر هنری لیتل جان یکی دیگر از مربیان دانشکده پزشکی دویل بود. علاوه بر این او علاوه بر تدریس در دانشکده پزشکی، جراح پلیس در ادینبورگ بود. او یک متخصص پزشکی قانونی بود و اغلب به عنوان شاهد متخصص در دادگاه‌ها خدمت می‌کرد. در واقع دکتر بل به عنوان دستیار دکتر لیتل جان به عنوان مشاور رسمی تاج و تخت بریتانیا خدمت کرد.

موارد مربوط به حقوق پزشکی (Liebow 1982, 119). برخی، Littlejohn را به اندازه Bell عامل تولد داستان‌های Holmes می‌دانند. قابل توجه است که سال‌ها پس از مرگ Bell (در سال 1911)، خود Doyle از Littlejohn به عنوان یک عامل مهم تأثیر گذار نام برد. Doyle در سخنرانی خود در سال 1929، Bell و Littlejohn را در شکل‌گیری ایده‌های خود مهم دانست . بنابراین، الگوی شرلوک هولمز چه کسی بود؟ برخی می‌گویند خود Doyle (هولمز واقعی) بود (Starrett 1930, 118). مطمئناً پسر Doyle، (آدریان) معتقد بود که پدرش شرلوک هولمز واقعی است (Liebow 1982, 224). در دهه ۱۹۴۰، نبردی عمومی در مطبوعات بر سر اینکه آیا دکتر بل یا دکتر کانن دویل، شرلوک هولمز بود، درگرفت (لیبو ۱۹۸۲، ۲۲۲-۲۳۴). استنتاج‌های سرگرم‌کننده دکتر بل در چندین داستان شرلوک هولمز دیده می‌شود. اما حتی این استنتاج‌ها نیز توسط پو در «مرد جمعیت» (۱۸۴۰) پیش‌بینی شده‌اند، جایی که راوی بی‌نام، شغل‌ها را از ظاهر رهگذران استنباط می‌کند. این ادعا که هولمز ترکیبی از دوپین پو و دکتر بل است، بدون شک درست است (بوث ۱۹۹۷، ۱۱۳). با این حال، احساس می‌کنیم که صحنه‌های معدودی که بر اساس بل ساخته شده‌اند، به اندازه کارهای پو تأثیرگذار نیستند: ایده یک کارآگاه ذهنی، قسمت‌های خواندن ذهن در «پو و دویل»، بازسازی طرح‌های پو از داستان های او. بنابراین، اگرچه دویل ممکن است خواسته باشد با نام بردن از مربیان قدیمی‌اش بل و لیتل‌جان به عنوان الگوهای شرلوک، از آنها تعریف و تمجید کند، اما این پو بود که بیشترین تأثیر را بر دویل گذاشت، زمانی که قلم به دست گرفت تا نویسنده شود. نقش مهم دکتر جو بل این بود که به دویل ایده‌هایی در مورد چگونگی تبدیل کارآگاهش به یک نابغه داد.

با نگاهی به سهم سه نفر می‌توان تا حدودی به چگونگی پیدایش شرلوک هولمز پی برد: خود دویل، ادگار آلن پو، و دکتر جو بل، استاد کانن دویل در دانشکده پزشکی. ابتدا به خود دویل نگاهی می‌اندازیم و بر جنبه‌هایی از زندگی او تمرکز می‌کنیم که منجر به نوشتن داستان‌های شرلوک هولمز توسط او شد.
آرتور کانن دویل در ۲۲ مه ۱۸۵۹ در ادینبورگ متولد شد. پدرش، چارلز آلتامونت دویل، انگلیسی و مادرش، مری فولی، ایرلندی بود.
پدرش مشکل اعتیاد به الکل داشت و در نتیجه، نقش او در تربیت دویل کمتر از مادرش بود. چارلز در نهایت به تیمارستان رفت (استاشوور ۱۹۹۹، ۲۴). مری دویل عشق به مطالعه را در پسرش القا کرد (سایمونز ۱۹۷۷، ۳۷؛ میلر ۲۰۰۸، ۲۵) که بعدها او را به تصور شرلوک هولمز سوق داد. مطالعه گسترده دویل تأثیر زیادی بر داستان‌های شرلوک هولمز داشت (ادواردز ۱۹۹۳). دویل در خانواده‌ای کاتولیک بزرگ شد و در مدارس یسوعی در هادر (۱۸۶۸-۷۰) و استونیهرست (۱۸۷۰-۷۵) تحصیل کرد، که آنها را بسیار خشن می‌دانست. دلسوزی و گرمی کمتر از «تهدید تنبیه بدنی و تحقیر آیینی» مورد توجه قرار می‌گرفت (کورن ۱۹۹۵، ۱۵). سپس او یک سال را در استلا ماتوتینا، یک کالج یسوعی در فلدکیرش، اتریش گذراند (میلر ۲۰۰۸، ۴۰). از آنجایی که پدر الکلی دویل درآمد کمی داشت، عموهای ثروتمندش هزینه این آموزش را پرداخت کردند. گفته می‌شود که در پایان دوران تحصیل کاتولیک خود، او مسیحیت را رد کرد (Stashower 1999, 49). در مدرسه فلدکیرش که سختگیری کمتری داشت، او از دین فاصله گرفت و به سمت عقل و علم گرایش پیدا کرد (Booth 1997, 60). در این زمان، او همچنین نوشته‌های ادگار آلن پو، از جمله داستان‌های پلیسی او را می‌خواند. بنابراین، در حالی که شرلوکی‌ها در مورد «محل تولد» هولمز بحث می‌کنند، می‌توان ادعا کرد که هولمز در اتریش متولد شده است.

در سال 1876، دویل تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه بسیار معتبر ادینبورگ آغاز کرد. این سال‌ها همچنین نقش بزرگی در شکل‌گیری داستان‌های هولمز داشتند. یکی از عوامل آشکار، مواجهه مداوم او با علم بود. . عامل مهم دیگر در مطالعات پزشکی او، مربی او، دکتر جوزف بل، بود. استنباط‌های جو بل در مورد بیماران، دویل را تا حدی تحت تأثیر قرار داد که صحنه‌های مشابهی را در داستان‌های هولمز اضافه کرد. پس از اتمام تحصیلاتش، دویل که اکنون آماده راه‌اندازی مطب خود بود، برای ملاقات با عموهایش به لندن رفت. آنها می‌توانستند از طریق ارتباطات ثروتمند خود، او را در موقعیتی قرار دهند که پزشک جامعه کاتولیک لندن شود. اما او اساساً با اطلاع دادن به خانواده‌اش مبنی بر رد تربیت کاتولیکی خود، این فرصت را از دست داد. او اکنون یک اگنوستیک بود، اصطلاحی که تنها چند سال قبل توسط توماس هاکسلی ابداع شده بود (Stashower 1999, 50). دویل می‌دانست که چه بلایی سر شانس‌هایش می‌آورد، اما از تظاهر به اینکه هنوز کاتولیک است، خودداری کرد. همانطور که از سنگ قبر او پیداست، حس شرافت او در تمام طول زندگی‌اش به همین شدت باقی خواهد ماند. عموهایش اکنون از کمک به او خودداری کردند و شروع حرفه‌اش با مشکل مواجه شد. دویل به جای لندن، مطب پزشکی خود را در سال ۱۸۸۲ در ساوت‌سی، پورتسموث تأسیس کرد. دویل هم در پایان‌نامه دانشکده پزشکی و هم در سایر نشریات خود، در درک علل بیماری‌ها به روش‌هایی که تا مدت‌ها بعد به طور کامل توضیح داده نشدند، زیرک بود (میلر ۲۰۰۸، ۱۰۲). اگرچه او تا سال ۱۸۹۰ به کار در آنجا ادامه داد، اما موفق نبود. درآمد او در سال اول ۱۵۴ پوند بود و هرگز از ۳۰۰ پوند بیشتر نشد (کار ۱۹۴۹، ۶۶؛ استاشوور ۱۹۹۹، ۶۳). در واقع، اظهارنامه مالیات بر درآمد سال اول او برای او ارسال شد. بازرس درآمد روی آن نوشته بود: «رضایت‌بخش نیست». دویلِ تیزهوش، آن را بدون تغییر و با عبارت «کاملاً موافقم» (Booth 1997, 96) دوباره ارائه داد.

در پورتسموث بود که دویل برای اولین بار با روح‌گرایی آشنا شد.

اگرچه او تا سال ۱۹۱۷ علناً از آن حمایت نکرد، اما در نهایت لاادری‌گری کنار گذاشته شد و روح‌گرایی در اواخر عمرش بر او غالب شد.

یکی دیگر از رویدادهای مهم در طول سال‌های اقامتش در پورتسموث، ملاقات او با لوئیزا هاوکینز، ملقب به توئی، بود. آنها زمانی ملاقات کردند که از او خواسته شد تا نظر دوم خود را در مورد تشخیص مننژیت مغزی برادرش جک ارائه دهد. دویل، جک هاوکینز را به عنوان بیمار مقیم به خانه خود برد. اما جک چند روز بعد درگذشت. بیست و سومین داستان هولمز با عنوان «بیمار مقیم» (RESI) منتشر شد. دویل به خواستگاری توئی رفت و آنها چند ماه بعد، در ۶ آگوست ۱۸۸۵، ازدواج کردند. از آنجا که توئی درآمد کمی داشت، فقر دویل تا حدودی تسکین یافت. اما سلامتی او بسیار شکننده بود و در سال ۱۹۰۶ در سن ۴۹ سالگی درگذشت. در این میان، دویل عاشق جین لکی شد که در سال ۱۸۹۷ با او آشنا شده بود. گفته می‌شود که او با این مشکل به خوبی کنار آمده است. او چهارده ماه پس از مرگ لوئیزا با جین ازدواج کرد (Stashower 1999).

دویل سرانجام در سال ۱۸۹۰ مطب پورتسموث را رها کرد، زمانی که برای تحصیل پیشرفته در چشم پزشکی به وین رفت. پس از بازگشت، او مطبی در لندن تأسیس کرد.

او بعداً نوشت: “حتی یک بیمار هم نیامد.” این موضوع باعث ایجاد داستان معروفی در مورد نوشتن داستان‌های شرلوک هولمز توسط او در حالی که در مطبش منتظر بیمارانی بود که هرگز نمی‌آمدند، شد.

هر چقدر هم که این داستان جذاب باشد، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ممکن است کاملاً دقیق نباشد (Lellenberg, et al 2007, 291). دویل، که ذاتاً قصه‌گو بود، پیش از این چندین اثر منتشر کرده بود که از جمله آنها می‌توان به «راز دره ساساسا» در سال ۱۸۷۹ اشاره کرد. بنابراین، او اکنون به نویسندگی روی آورد و تصمیم گرفت رمانی پلیسی بنویسد. کارآگاه پو، سی. آگوست دوپین، الگوی او خواهد بود. هوش هولمز آنقدر برتر خواهد بود که می‌تواند معماهایی را حل کند که دیگران را گیج می‌کند. اما راه‌حل‌های او استنتاج می‌شوند. شانس، که در داستان‌های «جنایی» نوشته شده بین زمان پو (۱۸۴۱) و زمان دویل (۱۸۸۷) بسیار رایج است، هیچ نقشی نخواهد داشت. نتیجه، «اتود در قرمز لاکی» (STUD)، توسط چهار یا پنج ناشر رد شد تا اینکه Ward, Lock & Co. آن را به قیمت بیست و پنج پوند خرید. این کتاب در سالنامه کریسمس بیتون برای سال ۱۸۸۷ منتشر شد. دویل هرگز از این داستان که هنوز هم چاپ می‌شود، پول اضافی دریافت نکرد. او بعداً گزارش داد که STUD در انگلستان با استقبال خوبی روبرو نشد، اما چندین بار در آنجا چاپ شد. اما در آمریکا، هولمز بلافاصله مورد توجه قرار گرفت. STUD در ایالات متحده با استقبال خوبی روبرو شد. در واقع “مخاطبان هیجان‌زده‌ای از طرفداران هولمز را به خود جلب کرد” (Lachtman 1985, 14). بنابراین، هولمز که در اتریش متولد شده و در لندن متولد شده بود، در آمریکا دوباره احیا شد. به این ترتیب بود که در سال 1889، مجله لیپینکات، که در فیلادلفیا منتشر می‌شد، دویل و اسکار وایلد را برای ملاقات در لندن دعوت کرد (Coren 1995, 56). آنها در هتل لانگهام با جوزف استودارت، نماینده لیپینکات، و توماس گیل، نماینده مجلس ایرلند، غذا خوردند (Miller 2008, 119). دویل این رویداد را “شبی طلایی” توصیف کرد (Green, R. L. 1990, 1). نتیجه توافقی بود که به موجب آن هر نویسنده یک رمان بنویسد.

وایلد به نوشتن تنها رمان خود، تصویر دوریان گری، ادامه داد. کمی پس از ملاقات، کانن دویل نام رمان وعده داده شده خود را ارائه داد. این نام “نشانه شش” (Booth 1997, 132) بود. دویل به کارآگاه خود فکر کرده بود و تصمیم گرفت داستان دوم شرلوک هولمز را بنویسد. او حتی با شبیه کردن یکی از شخصیت‌های اصلی، تادئوس شولتو، به اسکار وایلد کمی ادای احترام می‌کند. عنوان در نهایت “نشانه چهار” (SIGN) شد. مانند “STUD”، این یکی از چهار داستان “بلند” شرلوک هولمز بود. استدلال شده است که علاقه آمریکایی‌ها باعث ادامه حماسه هولمز شده است (Stashower 1999, 103). دویل با داستان سوم، “رسوایی در بوهمیا” (SCAN)، مجموعه طولانی داستان‌های کوتاه هولمز خود را که در مجله Strand منتشر می‌شد، آغاز کرد. این اولین داستان از پنجاه و شش داستان کوتاه بود و مانند بمب در لندن منفجر شد. تیراژ مجله هر زمان که داستانی از هولمز منتشر می‌شد به ۵۰۰۰۰۰ نسخه افزایش می‌یافت (رایلی و مک‌آلیستر ۱۹۹۹، ۲۴). ناشر، جورج نیونز، تخمین زد که هر زمان که داستانی از هولمز منتشر می‌شد، ۱۰۰۰۰۰ نسخه اضافی فروخته می‌شد (استاشوور ۱۹۹۹، ۱۲۵؛ میلر ۲۰۰۸، ۱۴۱).

درآمد اندک دکتر دویل اکنون به خاطره‌ای دور تبدیل شده بود. اما دویل به سرعت از شرلوک هولمز خسته شد و به کشتن او در داستان هشتم فکر کرد. اما مادر دویل از طرفداران پروپاقرص هولمز بود و به او دستور داد که این کار را نکند. او حتی یک پیشنهاد طرح داستان داد که او آن را به «راش‌های مسی» (COPP)، چهاردهمین داستان (Stashower 1999، 126) تبدیل کرد. اما هولمز مجبور بود برود. او در تلاش‌های ادبی جدی‌تر دویل، یعنی رمان‌های تاریخی‌اش مانند «میکا کلارک» (1889) و «گروه سفید» (1891) دخالت می‌کرد. علاوه بر این، کار ابداع طرح‌های جدید دشوار می‌شد. دویل پس از وام گرفتن از پو در سه داستان اول، همان طرح اولیه مجرد نگه داشتن یک دختر جوان را برای حفظ کنترل پولش در داستان‌های شماره 5، «پرونده هویت» (IDEN)، شماره 10، «گروه خالدار» (SPEC) و شماره 14، «COPP» تکرار می‌کند. در داستان «دکتر گریمزبی رویلوت» در SPEC با یک ناپدری ترسناک روبرو می‌شویم؛ یک ناپدری بزدل در جیمز ویندی‌بانک در آیدِن؛ و یک پدر حیله‌گر در جفرو روکسل در COPP. «حس» این سه داستان آنقدر متفاوت است که حتی مشخص نیست که دویل متوجه شده باشد که دارد طرح داستان را تکرار می‌کند. کیفیت این سه داستان نیز بسیار متفاوت است. SPEC در هر نظرسنجی که انجام شده، به عنوان بهترین داستان کوتاه از بین پنجاه و شش داستان کوتاه رتبه‌بندی شده است. آیدِن، با همان طرح کلی داستان، اینگونه توصیف شده است: «داستان سوم، آیدِن، داستانی نسبتاً ضعیف است» (ردموند ۱۹۸۱). زمانی که او داستان را تمام می‌کرد، دویل همچنین موضوع افراد گمشده را تکرار می‌کرد و هولمز را با شش پرونده از این دست مواجه می‌کرد (لاکمن ۱۹۸۵، ۵۱-۵۲). علاوه بر این،در نهایت، در شش داستان SIGN، The Boscombe Valley Mystery (BOSC)، The Five Orange Pips (FIVE)، The Gloria Scott Case (GLOR)، The Dancing Men (DANC) و Black Peter (BLAC)، او دوباره از ایده بازگشت کسی به انگلستان استفاده می‌کند، اما در نهایت مورد تعقیب و باج‌گیری یا تهدید قرار می‌گیرد (Schweickert,W. P., December 1980, Baker Street Journal, 30(4). بنابراین در دسامبر 1900، بین نوشتن داستان‌های شماره 26 The Final Problem (FINA) و شماره 27 The Hound of the Baskervilles (HOUN)، متوجه می‌شویم که مقاله‌ای از دویل در “Titbits” (Green 1983, 349) چاپ می‌شود. در آن می‌گوید: “وقتی 26 داستان نوشتم که هر کدام شامل یک طرح جدید بودند، احساس کردم که این جستجوی طرح‌ها دارد خسته‌کننده می‌شود.”

این یکی از دلایلی بود که در FINA، او هولمز را در چنگال دشمن قسم‌خورده‌اش، پروفسور، به قتل می‌رساند. موریارتی در حالی که هر دو از آبشار رایشنباخ در سوئیس می‌افتند.

اما وقتی دویل در داستان بیست و هشتم، خانه خالی (EMPT)، هولمز را به زندگی بازمی‌گرداند، مشکل ابداع طرح‌های جدید همچنان ادامه دارد. اوتچین (2010، 32) اشاره کرده است که داستان‌های بیست و نهم، سی و یکم، سی و پنجم و چهلم همگی تکرار مضامینی هستند که او در داستان‌های قبلی هولمز، یعنی شماره‌های 3، 24، 9 و 25، استفاده کرده است:
“سازنده نوروود مدیون رسوایی در بوهمیا است؛” «دوچرخه‌سوار تنها» طرح داستان «مترجم یونانی» را دارد؛ «شش ناپلئون» در «کاربونکل آبی»؛ «ماجرای لکه دوم» نسخه‌ای از «پیمان دریایی» است. وقتی هولمز در رایشنباخ «درگذشت»، واکنش‌ها در لندن شدید بود. بازوبندهای سیاه عزاداری بسته شد. دویل نامه‌های انتقادی متعددی دریافت کرد. تیراژ مجله استرند به شدت کاهش یافت. بیست هزار اشتراک لغو شد (استاشوور ۱۹۹۹، ۱۴۹؛ میلر ۲۰۰۸، ۱۵۸). ده سال بعد، در سال ۱۹۰۳ در EMPT، متوجه می‌شویم که هولمز هرگز «به رایشنباخ سقوط نکرده بود». شرلوکی‌ها به دوره ده ساله که هولمز مرده تلقی می‌شد، به عنوان «هیاتوس بزرگ» اشاره می‌کنند. جین لکی، که بعدها «خانم آرتور کانن دویل دوم» نامیده شد، توضیحی برای «فرار هولمز از مرگ» ارائه داده بود (بوث ۱۹۹۷، ۲۴۹). با بازگشت هولمز، تیراژ… درآمد مجله استرند افزایش یافت، و حق امتیاز دویل نیز همینطور. او نمی‌توانست هولمز را در قعر رایشنباخ رها کند. و همچنین نمی‌توانست پزشک باقی بماند. دویل دیگر هرگز اجازه نداد هولمز بمیرد. هولمز هنوز زنده بود و در دوران بازنشستگی‌اش به زنبورداری مشغول بود که سی و سه داستان بعد، آرتور کانن دویل در 7 ژوئیه 1930 درگذشت. در طول این مسیر، او کاری بیش از خلق بزرگترین کارآگاه داستانی تاریخ انجام داده بود. او ابزار ادبی معروف به سرنخ معمایی (کار 1949، 350) را با نقل قول معروف هولمز از شعله نقره‌ای (SILV)، “سگ در شب هیچ کاری نکرد”، اختراع کرده بود. او اولین داستان “کار احمقانه” را نوشته بود،انجمن مو قرمزها (REDH) (پریستمن 1994، 315)؛ و او ژانر کارآگاهی سرسخت را در دره ترس (VALL) (دویل و کراودر) پیشگویی کرده بود. 2010، 183؛ سالیوان 1996، 170).

بنابراین مسیر داستان‌های شرلوک هولمز این است: تأثیر مادر بر مطالعه‌ی حریصانه، آموزش سختگیرانه‌ی کاتولیک برای دور کردن او از آن مذهب، عشق به علم و عقل که در مدرسه به دست آمده، طرد شدن توسط عموهای ثروتمند به دلیل لاادری بودنش، شکست در حرفه‌ی پزشکی‌اش، استعداد طبیعی برای داستان‌سرایی، نبوغ ادگار آلن پو، درخشش دکتر جو بل، و پاداش پرسود برای زنده نگه داشتن هولمز.